HAZAN

Demir dağlar erir de bir gün,
gönüldeki buz çözülmez.
Ne bir el uzanır karanlıktan,
ne de şafak söker beklenen yoldan.

Bir ocağın külü kalır geriye,
bir de dilden düşmeyen o türkü:
"Değme felek, değme..."
Yalnızlık, bu toprağın kaderidir;
ne gelen olur,
ne de halimizi soran.

Kökü kurumuş ağacın dalı kırılır,

giden geri dönmez, bekleyen yorulur;

bir ömür böyle geçer fırtınayla,

ne sığınak kalır ne de bir liman.

​Toprak çeker yorgun gövdeyi derine,

bir anı kalır eski günlerden geriye;

bağrında taşır bu koca coğrafya

silinmeyen izleri, sönmeyen koru.

Fatih Mehmet Yiğit