ÖZLEM KUŞU Bir kuş kondu pencereme, senin adını söyler gibi oldu. Kanatlarında gurbet kokusu, gözlerinde bir yorgunluk… Ben sustum, o uçtu. Pencerede bir an durdu, gözlerini bana dikti sanki. Uzak dağların, geçilmez yolların yorgunluğu vardı kanatlarında; her tüyünde bir başka şehir, bir başka hasret saklıydı. Senin adını söyler gibi oldu, ama sesi rüzgârın fısıltısına karıştı, anlamadım. Ben sustum. Söyleyecek o kadar çok şey vardı ki, hepsi boğazımda düğümlendi. O da sustu benim gibi. Sonra bir anda havalandı, penceremden içeri süzülen o mahzun ışığa karışıp gitti. Ardından bakakaldım. Belki de o kuş, senden getirdiği son haberdi; ben sustum diye, o da gurbete geri döndü. Fatih Mehmet Yiğit