Bozkırın Türküsü

Akşam inerken Bozok yaylasına,
Gölgesi uzar dağların, ses kesilir.
Ne bir kervan geçer bu yollardan,
Ne de bir el uzanır yarama.

Zaman ağırlaşır, siner taşa toprağa,
Geçmişin hayali düşer bu ıssız ocağa.
Bazen bir kaval sesi duyar gibi olurum,
Uzaklardan, dumanlı bir obadan;
Baksıların nefesiyle sarsılır bu bozkır.

Ne gelen var ne giden,
Sadece rüzgârın taşıdığı o eski türkü
Çarpar kayalara, yankılanır derinden.
İnsan doğduğu toprağa benzer derler:
Kurşun gibi ağır, dağ gibi yalnız.

Ey karanlık sular, ey taştan duvarlar!
Söyleyin, bu dert kime kalır benden sonra?
Bir türkü tutturmuşuz gurbet elden öte;
Gözümüzün yaşı düşer de kimse bilmez.

Bir çay doldur, demlensin sessizce zaman,
Konuşmasak da olur, gözler anlar hâlden.
Duvarda asılı durur eski bir saz:
Teli kopmuş, düzeni bozulmuş — tıpkı bu devran.

Kimi bir ömür arar yitik sevdasını,
Kimi saklar sinesinde en büyük yasını.
Biz bu gurbetin elinde
Kendi türküsünü söyleyen garip ozanlarız.

Bırak,
Gece kendi karanlığını örtsün üstümüze;
Yıldızlar sönük, ay dumanlı bu gece.
Gözümüz hep ufukta, gönlümüz sılada —
Kar, tipi, boran yağar dağlara.
Bir gün elbet bu kış biter,
Toprak yeniden uyanır sevdayla.

Zaman akar gider
Orhunun, Kızılırmağın sularında;
Bir çınar boyu uzanır gölgemiz tarihin ta ortasına.
Ne adımız silinir taşa kazınan tamgalardan,
Ne de içimizdeki o sönmeyen bozkır ateşi.

Biz ki göç yollarında yorulmuş,
Rüzgârla dost, toprakla sırdaş olmuşuz.
Bir yanda yarım kalmış türküler,
Bir yanda asırların yükü omuzumuzda.

Kim bilir hangi dağın ardında kaldı aradığımız o huzur?
Ama biliyoruz:
Kökü derinde olan ağaç fırtınadan korkmaz,
Yüreği yanan ozan sözünden caymaz.

Dağlar diz çöker ya hani akşamüstü,
Güneş kan kırmızı bir tül gibi iner ufkumuza —
İşte öyle bir sükût çöker içime:
Ne bir ses, ne bir nefes...

Sadece rüzgârın taştan taşa fısıldadığı
O kadim, o unutulmuş türküsü.
Yıllar geçer, yollar biter;
Kopuzun teline değen parmaklar nasır bağlar,
Ama o içimizdeki sönmeyen kor
Hâlâ aynı taştan ocakta harlanır.

Kim bilir, belki de göç yollarında unutulmuş bir duayız,
Belki de geçmişin kuytusunda kalmış bir parça efsane.
Toprak bilir sabrın rengini,
Gökyüzü bilir turnaların neden uçtuğunu.

Fatih Mehmet Yiğit