ÖZLEM KUŞU

Bir kuş kondu pencereme,
senin adını söyler gibi oldu.
Kanatlarında gurbet kokusu,
gözlerinde bir yorgunluk…
Ben sustum, o uçtu.

Pencerede bir an durdu,
gözlerini bana dikti sanki.
Uzak dağların, geçilmez yolların
yorgunluğu vardı kanatlarında;
her tüyünde bir başka şehir,
bir başka hasret saklıydı.

Senin adını söyler gibi oldu,
ama sesi rüzgârın fısıltısına karıştı,
anlamadım.
Ben sustum.
Söyleyecek o kadar çok şey vardı ki,
hepsi boğazımda düğümlendi.
O da sustu benim gibi.

Sonra bir anda havalandı,
penceremden içeri süzülen
o mahzun ışığa karışıp gitti.
Ardından bakakaldım.

Belki de o kuş,
senden getirdiği son haberdi;
ben sustum diye,
o da gurbete geri döndü.

Fatih Mehmet Yiğit