“Sonbaharda düşmeyen yaprak, kardeşlerinin gözünde hain, ağacın gözünde sadık, mevsimlerin gözünde ise isyankâr; çünkü herkes durumu kendi açısından görür." Maksim Gorki
Kayıtlar
Kaybolmak... Kendini arar insan Ama bir türlü bulamaz Kendinde kaybolur insan Ejderha misali yutar zaman Sokak lambaları yanar, Bir bir söner gölgeler. Kaldırım taşlarında Yankılanır ayak seslerim. Bir yaprak düşer avucuma, Kim bilir hangi daldan koptu. Ben de düşerim bazen Kendi içime, sessizce. Şehir uyur, rüzgar fısıldar Camda bir damla yağmur. Ben yürürüm, düşünürüm, Bir yerlerde bir çocuk gülüyor. Neden? Belki de bu yüzden Hâlâ buradayım... Perde aralığından sızar ışık, Toz zerreleri dans eder havada. Bir kuş sesi, uzaktan, Bölünür sessizlik. Çaydanlık fokurdar ocakta, Ben henüz uyanmamışım. Düşlerimden sıyrılırken Bir isim kalır dilimin ucunda. Kimdi o? Neydi o? Hatırlamak istesem de Kaybolur gider. Güneş yükselir, gün başlar, Herkes bir yere yetişir. Ben kalırım pencerede, Bir an daha. Belki de hayat budur: Bir an daha istemek, Ve o anın içinde Kaybolmak. Fatih Mehmet Yiğit
Geriye kalan... Sokak lambasının sarı ışığında Eriyen bir gölge gibidir gece. Ne saatin tıkırtısı bağlar zamanı, Ne de dökülen yaprakların telaşı. Rüzgâr, Eski bir şarkının sözlerini taşır pencereye; Yarım kalmış, Unutulmuş, Ama hâlâ fısıldayan... Bir adım atarsın, Yollar nereye gittiğini sormaz sana. Gökyüzü alabildiğine özgür, Deniz alabildiğine derin. İşte öyle bir an ki; Aklından geçenlerin ağırlığı kalmaz, Sadece bir nefes, Ve içinden geldiğince yaşamak kalır geriye. Fatih Mehmet Yiğit
Hayata Tutunmak... Geceye fısıldayan bir pencere önü, Eski bir defterin sararmış yaprağında Unutulmuş bir cümle gibidir insan; Arayanı az, Anlayanı daha az. Bir çay bardağından yükselen buhar, Odanın soğuk havasına karışır çabucak. Ne zaman bir şeyleri tutmak istesek, En çok o zaman kayıp gider parmaklarımızın arasından. Yollar uzun, Işıklar caddelerin yalnızlığını kapatmaya yetmiyor. Yine de her sabah, Hiçbir şey olmamış gibi Yeniden başlar kuşların kanat çırpışı. Belki de sır buradadır: Biten her şeyin ardından Yeniden hayata tutulmakta Sessizce kök salabilmekte... Fatih Mehmet Yiğit
Türkistan Türklerinin özgürlük ve bağımsızlığı için mücadele eden, yazmış olduğu şiirlerle Türk Kurtuluş Savaşı'na ve Millî Mücadele'ye destek veren, düşünceleri nedeniyle 1937 yılında Stalin döneminde tutuklanan, Rus zindanlarında ağır işkencelerden geçirilen ve 4 Ekim 1938'de kurşuna dizilerek idam edilen Türkistan şairi ve düşünce adamı Özbek Türk'ü Abdülhamid Süleyman Çolpan'ı (Abdülhamid Süleymanoğlu), şehadetinin yıl dönümünde saygı ve rahmetle anıyorum. Ruhu şad, mekânı cennet olsun. Fatih Mehmet Yiğit *** Şehit Şâir Abdülhamid Süleyman Çolpan'dan Türk Kurtuluş Savaşı Kahramanlarına Tufan (Anadolu Kışlağının Muzaffer Ordularına) Ey İnönü, ey Sakarya, ey İstiklâl Erleri, Misak-ı Millî’ye kadar durmadan ileri. Bilmezler ki, cennet gibi toprağınız düşmanın Bebekleri bile çiğneyen ayakları altında! Bilmezler ki, sesiniz; haksız işgalcilerin, İnsafsızca şamata ve saldırıları ...
3 Ekim 2009 tarihinde Nahçıvan Anlaşması ile kurulan Türk Devletleri Teşkilatına ait Gök (mavi) renkli Kün-Ay ve Sekiz Köşeli Yıldız sembolünün anlamı: Gök mavi renk; Türk kültüründe, (Bengü) Tanrı'nın sonsuzluğunu ifade eder. Bu nedenle Türk Mimari ve Sanat eserlerinde sıklıkla Gök (mavi) renk kullanılmıştır. Gök mavi zemin ortasında ışık saçan Güneş sembolü ise; Turan-Türk Birliğinin doğuşunu, Türk Dünyasını sembolize eder. Kün-Ay olarak bilinen Ay ve Yıldız ise; Türklere ait en eski sembollerden olup; yaşamakta olduğumuz Orta Dünyanın KUT sembolüdür. SEKİZ KÖŞELİ TANRI YILDIZI VEYA TÜRK YILDIZI SEMBOLÜ -Sekiz Köşeli Tanrı Yıldızı Sembolü: Türk kültür ve sembolizminde; Tanrı katı ve Uçmağı sembolize eder. Saka Yakut Türklerinde Ürün Ayıı Tanara yani Yaratıcı Tanrı katını sembolize eder. Buna göre Tanrı katı; 9 katlı göğün (evrenin) üzerinde burada bulunan sekiz köşeli kristalden yıldızdadır; buradan ışık/totur çıkar tüm evren buradan çıkan ışıktan yaratılmıştır. İsla...