Hayata Tutunmak...

Geceye fısıldayan bir pencere önü, 
Eski bir defterin sararmış yaprağında 
Unutulmuş bir cümle gibidir insan; 
Arayanı az, Anlayanı daha az.
Bir çay bardağından yükselen buhar, 
Odanın soğuk havasına karışır çabucak. 
Ne zaman bir şeyleri tutmak istesek, 
En çok o zaman kayıp gider parmaklarımızın arasından.
Yollar uzun, 
Işıklar caddelerin yalnızlığını kapatmaya yetmiyor. 
Yine de her sabah, 
Hiçbir şey olmamış gibi 
Yeniden başlar kuşların kanat çırpışı.
Belki de sır buradadır: 
Biten her şeyin ardından 

Yeniden hayata tutulmakta
Sessizce kök salabilmekte...

Fatih Mehmet Yiğit