GÜN DOĞACAK, ŞAFAKLA...

Bizi yıkan yoksulluk değil, onursuzluktur,
Boyun eğmek en büyük tutsaklıktır.
Varsın uzak olsun yollar, mesafeler;
Özlemimiz, şafağa gebe bir isyandır.

Suskunluğun kıyısında bilendik her gece,
Haksızlığın surlarına kazındı adımız.
Boyun eğmeyi öğretmediler bize;
Onurumuzdur bu kavgada tek mirasımız.

​Sevda dediğin, bir bayrak gibi dalgalanır göğüste,
Yasaklı kentlerde büyütürüz aşkı.
Özlem; içimizde tutuşan bir yangın,
Ayrılık vursa da aramıza en dik yokuşu.

​Hasretin soğuk bir bıçak gibi biler öfkemizi,
Seni düşünmek, kırar prangaların zincirini.
Bu isyan, gecenin karanlığına bürünmüşlere;
Bu başkaldırı, baharımızı çalan haramilerinedir.

Karanlığın bağrına saplanan bir ok gibi, 
Sussak da söylenir adımız rüzgârda. 
Ne ferman dinleriz ne kahpe pusuları; 
Bizim sevdamız boyverir en çetin savaşta.

​Geri çekilmek yok, teslim olmak yok fırtınaya,
Biz ki özgürlüğü nakış nakış işledik yarınlara.
Elbet bitecek bu sürgün, bu hüzün,
Güneşi doğuracağız yine, şafakla.

Fatih Mehmet Yiğit