GİTME

Gözlerin nehir gibi akar içime,

Geceye bir yıldız düşer uzaktan.

Dokunur sessizlik yalnızlığıma,

Bir türkü yükselir eski sevdadan.

​Yollar uzun, yollar sisli ve derin,

Rüzgâr fısıldar adını yapraklara.

Hani o içimi ısıtan ellerin?

Düşerim yine sensiz yollara.

Dağlar geçit vermez, kar boran olur
Sana varmayan yol zindan olur
Senin sevdana düşen viran olur
Beni yaban ellerde koyup da gitme

​Bulut gelir şu dağların başına
Merhamet eyle gözüm yaşına
Yazık etme gençlik çağıma
Beni bu ellerde koyup da gitme

​Gül açmaz oldu gönül bağımda
Ateşler yanar sol yanımda
Kuşlar bile ötmüyor dalımda
Beni bu ellerde koyup da gitme

​Kurudu pınarlar, akmaz oldu gözyaşım
Rüzgar estikçe ateş olur yanarım
Her geçen yolcudan seni sorarım
Beni bu ellerde koyup da gitme

​Gözümün yaşını sel edip aktım

Gül yüzün uğruna dünyayı yaktım

Bir tek sen var idin, ardından baktım

Beni bir başıma bırakıp gitme

Yeller eser şu garip başımda

Silinmez yazı var gönül taşında

Zehir katma ekmeğime aşıma

Beni bu ellerde koyup da gitme

​Göçüp gitti kervan, toz kaldı geride

Derman bulamadım dertli yüreğe

Düştü gönlüm amansız bir feleğe

Beni bu ellerde koyup da gitme

​Karanlık çöker gündüzüme geceme

İsmin hece oldu her bir cümleme

Kıymadan bu cana, bu son nefesime

Beni bu ellerde koyup da gitme

​Yaprak döküldü, dal sarardı kaldı

Felek sillesini hep bana vurdu

Ne çabuk unuttun sözü, ikrarı,

Beni bir başıma bırakıp gitme

Fatih Mehmet Yiğit