YAPRAK DÖKTÜ ÖMÜR AĞACIM Yaprak döktü ömür ağacım, Dinmek bilmez içimde acım. Yük oldu sırtımda dertli sazım, Hayatın ne tadı, ne tuzu kaldı? Al bu dertleri, benden hatıra, Sığmaz feryadım üç beş satıra. Gönül sarayım döndü hüsrana, Hayatın ne tadı, ne tuzu kaldı? Turnalar uçtu, yuvası ıssız, Geceler zifiri, gündüzler sessiz. Geçti ömür sensiz, çaresiz, Hayatın ne tadı, ne tuzu kaldı? Yoruldu dizlerim, tükendi yolum, Tutunacak kalmadı tek bir dalım. Zemheri ayında soldu gülüm, Hayatın ne tadı, ne tuzu kaldı? Sana emanet hayatım varlığım, Silindi dünyadan izim, feryadım. Talan oldu ömrüm, kalmadı tadım, Hayatın ne tadı, ne tuzu kaldı? Baharı görmeden kışa uyandım, Yalan sözlerin hepsine kandım. Ateşler içinde sessizce yandım, Hayatın ne tadı, ne tuzu kaldı? Dost bildiklerim sırtımdan vurdu. Gurbet elleri meskenim oldu, Gençliğim solan bir güle döndü, Hayatın ne tadı, ne tuzu kaldı? Söndü ışıklar, karardı dünyam, Gerçeğe dönmedi kurduğum rüyam. Tükendi sermayem, kalmadı sevdam, Hayatın ne tadı, ne tuzu kaldı? Al bu dertli sazı, benden bir anı, Kimse dinlemez ki içten yananı. Kader vurdu bize en son yalanı, Hayatın ne tadı, ne tuzu kaldı? Kurşun yarasıdır içimde sızım, Gönül defterinde silindi yazım, Tozlandı duvarda o dertli sazım, Hayatın ne tadı, ne tuzu kaldı? Dostun gül yüzünü göremez oldum, Açılan yarayı saramaz oldum. Yalanı, talanı çözemez oldum, Hayatın ne tadı, ne tuzu kaldı? Dostun meclisinde yerimiz yokmuş, Meğer şu dünyada zalimler çokmuş. Kartalı vuran tüyünden bir okmuş, Hayatın ne tadı, ne tuzu kaldı? Al bu feryadımı, bir sitem kalsın, Kader bu hesabı kime sorarsa sorsun. Yıkılsın bu dünya, devran utansın, Hayatın ne tadı, ne tuzu kaldı? Fatih Mehmet Yiğit