GÖÇ DESTANI

Horasan'dan koptu bir ulu kervan

Karacakurt derler, boyları yaman

Kızılırmak boyu, Karacayurttur oban

Yol oldu altımızda toz ile duman

Dağlar yarıldı biz geçtik

Nehirler kurudu biz geçtik

Rüzgâr döndü peşimize düştü

Yine de geçtik, hep geçtik

Atların nalından kıvılcım saçıldı

Her kıvılcım bir yıldız oldu

Geceyi aydınlattı göçümüz

Karanlık bile çekildi önümüzden

Turnalar kılavuz oldu bize

Onlar uçtu, biz göçtük

Kanat sesleriyle karıştı nal sesleri

Gökyüzü ve toprak kardeş oldu

Kadınlar sırtında çocuklar

Çocuklar düşünde umutlar

Umutların içinde bir yurt

O yurdu taşıdık atlarımızın sırtında

Kara çadırları kurduk yamaçta

Nakış oldu acı; kilimde, aşta

Sürülerin sesi karıştı yele

Yine düştük yola, her doğan yaşta

Beşikteki bebeye destan fısıldadık

Geceyi gündüze, çölü yeşile bağladık

Dökülen her damla alın terimizi

Toprağın koynunda vatan eyledik

Devşirme atları bastı bozkırı

Kopuzun teli kırdı yalnızlığı

Anaların duası zırh oldu bize

Eritip geçtik fırtınayı, karı

Zulüm geldi ardımızdan hışımla

Kırbaçları şakladı havada

Ama biz yürüdük boyun eğmeden

Öfkemiz bir kılıç gibi keskin

Kurtların izini sürdük şafakta

Sancaklar dalgalandı engin ufukta

Toprağa düşen her bir canımız

Meyveye durdu yeni toprakta

Buz kesen gecelerde yaktık nevruzu

Karakışa teslim etmedik yazı

Kayıp sevdaların yasını tuttuk

Yine de göğsümüzde susturmadık sazı

Her konaklama bir meydan okumaydı

Ateş yaktık sönmeyen bir inatla

Türküler söyledik duymayanlara

Taşlara oyduk adımızı

Yedi iklim dolaştık, yedi deniz

Her yerde bıraktık bir parça canımızı

Ama sönmeyen tek şey vardı:

Direnmekti, yaşamaktı, beklemekti

Demir dağlar eridi nefesimizden

Gökyüzü utandı heybetimizden

Nice krallar, hakanlar silindi gitti

Bir biz eksilmedik özümüzden

Adımlarımızla ölçtük bu koca dünyayı

Heybemizde taşıdık bereketi, sevdayı

Nereye konduysa usulca gölgemiz

Orada filizlendirdik yemyeşil rüyayı

Aşılmaz denilen geçitler dize geldi

Zaman usulca bir kavis çizdi

Nice medeniyet çökerken tek tek

Bizim ayak izimiz tarihe sindi

Nasır tuttu ellerimiz poyrazda

Yüreğimiz pişti sıcak ayazda

Ölüm bile korktu bizden kaçtı da

Alnımızın yazısı yazıldı taşta

Yay çekip ok attık zamansızlığa

Boyun eğmedik hiç yalnızlığa

Çatlayan dudaklarımızda tek bir yemin:

Miras kalacağız sonsuzluğa

Kartal kanadında taşıdık ahımızı

Dost bildik gecenin siyahını

Unutmadık ardımızda kalan mezarları

Toprağa emanet ettik her ahımızı

Pınarlardan su içtik kana kana

Selam verdik doğan yeni güne

Gözümüz ufukta, aklımız gelecekte

Hiç arkamıza bakmadık bir daha

Ne fırtına dindirebildi hızımızı

Ne mesafeler silebildi sızımızı

Biz yürüdükçe yol utandı kendinden

Güneş bile kıskandı yıldızımızı

Ateş kırmızısı şafaklar sökerken

Obanın üstüne çiğ düşerken

Ufka diktik nemli gözlerimizi

Sisli vadilerden süzülürken

Uzakta kalsa da ata ocağı

Bizimdir güneşin doğduğu yerler

Korku nedir bilmez Türk'ün ocağı

Bize dar gelse de koca gökler

Ve şimdi yeni bir toprakta

Kuruyoruz çadırları yeniden

Belki bu kez kalırız, belki dururuz

Ama biliriz ki göç bitmez

Çünkü göç dediğin nedir?

Sadece yer mi değiştirir insan?

Göç, ölüme inattır

Göç, diriliştir, yeniden başlamaktır

Bizi yıkamaz hiçbir zulüm

Çünkü biz göç edenleriz

Ve her göç bir ateştir, her ateş bir güneş

Ve her güneş doğar yeniden

Hayat bir göçtür aslında

Gelen geçer, konan göçer

At ölür, nalı kalır

Yiğit ölür, namı kalır

İnsan, iyiliğiyle anılır...

Destan bitti, göç bitmedi...

Fatih Mehmet Yiğit