Kaybolmak... Kendini arar insan Ama bir türlü bulamaz Kendinde kaybolur insan Ejderha misali yutar zaman Sokak lambaları yanar, Bir bir söner gölgeler. Kaldırım taşlarında Yankılanır ayak seslerim. Bir yaprak düşer avucuma, Kim bilir hangi daldan koptu. Ben de düşerim bazen Kendi içime, sessizce. Şehir uyur, rüzgar fısıldar Camda bir damla yağmur. Ben yürürüm, düşünürüm, Bir yerlerde bir çocuk gülüyor. Neden? Belki de bu yüzden Hâlâ buradayım... Perde aralığından sızar ışık, Toz zerreleri dans eder havada. Bir kuş sesi, uzaktan, Bölünür sessizlik. Çaydanlık fokurdar ocakta, Ben henüz uyanmamışım. Düşlerimden sıyrılırken Bir isim kalır dilimin ucunda. Kimdi o? Neydi o? Hatırlamak istesem de Kaybolur gider. Güneş yükselir, gün başlar, Herkes bir yere yetişir. Ben kalırım pencerede, Bir an daha. Belki de hayat budur: Bir an daha istemek, Ve o anın içinde Kaybolmak. Fatih Mehmet Yiğit