Sen Gelirsin Aklıma

​Ne zaman bir kuş uçsa uzaklara,
Sen gelirsin aklıma.
Düşsem umutsuz tuzaklara,
Sen gelirsin aklıma.

​Bir rüzgâr esse derin uzaktan,
Sen gelirsin aklıma.
Haber gelse sesten, soluktan,
Sen gelirsin aklıma.

​Irmak çağlar coşku ile,
Bülbül küser dertli güle.
Düşsem bile dilden dile,
Sen gelirsin aklıma.

​Yağmur yağar, toprak kanar;
Eski yaralarım içten yanar.
Gönül kuşum yuvadan uçar,
Sen gelirsin aklıma.

​Güneş küser, dağ ardına geçer,
Gece karanlık kadehten içer.
Ruhum mahzun, kendinden vazgeçer,
Sen gelirsin aklıma.

​Yollar uzar, hasret başlar;
Gözlerimden iner yaşlar.
Baharda sararır bütün dallar,
Sen gelirsin aklıma.

​Gökyüzü ansızın bulutlanınca,
Yalnızlık kalbimde umutlanınca,
Acılar kuş olup kanatlanınca,
Sen gelirsin aklıma.

​Sessizlik sarınca dört bir yanımı,
Hasretin kor gibi yakar canımı.
Unutsam da artık kendi adımı,
Sen gelirsin aklıma.

​Hasret kapısı kapansa yüze,
Özlemin vursa gönüldeki köze.
Hacet kalmasa tek bir söze,
Sen gelirsin aklıma.

​Yollar biter, iz yorulur,
Bulanık sular durulur.
Kalbe bin kilit vurulur,
Sen gelirsin aklıma.

​Ekmekte sen, suda sensin,
Gördüğüm her rüyada sensin.
Şu koskoca dünyada sensin,
Sen gelirsin aklıma.

​Vakit dursa, saat vursa,
Kader karşıma otursa,
Azrail canımı sorsa,
Sen gelirsin aklıma.

Fatih Mehmet Yiğit