GÜNEŞ KÜSMÜŞ UFKUMA

​Güneş küsmüş ufkuma, doğmuyor artık sabah,

Sen gittin gideli yar, her nefesim bir eyvah.

Yıkılmış bir çınarım, dallarım parça parça,

Gönül sarayım viran, her taşında bin bir ah...

​Bakma öyle yüzüme, gülmeyi unutmuşum,

Hasretin kurşun gibi, kalbimden vurulmuşum.

Yollarını beklerken bir ömür feda ettim,

Aşkın deryalarında, susuzluktan kurumuşum.

​"Dertliysem sebebi var, sorulmasın kederim,

Ben bu çileli ömrü, sana feda ederim.

Adalet istesem de feleğin çarkından,

Alnıma yazılmışsın, böyleymiş kaderim..."

 

​Kulaklarımda çınlar, o veda havası yar,

Sırtımda koca bir yük, hayatın ağırlığı var.

Dünya dönse ne çıkar, benim dünyam karardı,

Söndü artık gönül şehrimin ışıkları.

​Dost bildiğim aynalar, şimdi yüzüme düşman,

Gençliğimi harcadım, her saniyem pişman.

Gül bahçem kurudu bak, elimde diken kaldı,

Bir dilek tutmuştum yar, o da göklerde kaldı.

​

​"Giden dönmez diyorlar, varsın dönmesin,

Bu can bu bedene dar, zaten fazla, bitsin...

Kalemimi kırdılar, hüküm giydi duygularım,

Varsın bu dertli ömür, sessizce akıp gitsin."

 

​Gurbet kuşları gibi kondum dert dallarına,

Kimse bakmadı benim bu garip hallerime.

Vurulmuş bir ceylanım, yaralıdır yüreğim,

Ömrümü kurban ettim, vicdansız yollarına.

​Kime sorsam "sabret" der, sabır taşım çatladı,

Yıkıldı dağlarım bak, fırtınalar patladı.

Gönül soframda hüzün, ekmeğimde gözyaşı,

Felek her oyununda, beni baştan dışladı.

​Ben mi yıktım dünyayı, dünya mı bana dar geldi?

Sevda ektim çorak yere, hasadı hep ah geldi.

Bir yanda gurur pusuda, bir yanda boynum bükük,

Sırtımda koca bir yük, her yanım yırtık sökük.

​Sığınacak liman yok, gemilerim hep batık,

Kaderin kuyusunda, umutlar bitti artık.

İsyansa isyan olsun, dertse başımın tacı,

Dinmiyor yüreğimde, bu hiç bitmeyen acı.

​

​"Bir plak dönsün şimdi, cızırtısı bağrımda,

Bin ömrüm olsa yine, harcarım bu uğurda.

Kimi 'kader' dedi geçti, kimi 'teselli' aradı,

Benim ömür takvimimde, her gün yaram kanadı."

 

​Gönül defterini kapattım, kalmadı bir tek satır,

Ne bir dost selamı var, ne okunacak bir hatır.

Yıllar vurdu sillesini, felekten aldım dersimi,

Duyan olmadı dünyada, feryadımı, sesimi...

​Varsın bitsin bu hikâye, kalmasın bir tek izim,

Kederden yana ne varsa, hepsi benim nasibim.

Gidiyorum sessizce, meçhul bir ufka doğru,

Arkada kalsın artık, dünya denen bu kör kuyu...

Fatih Mehmet Yiğit