DÖNMEM 

Sussun dünya, benim feryadım yeter,
Bir ulu sevdaya baş koydum, dönmem.
Külüm savrulsa da dumanım tüter,
Ateşi bağrımda taş koydum, dönmem.

​Zaman dokuz başlı ejderha olsa,
Yollarım kapansa, dert ile dolsa,
Gül yüzlü hayalin sönüp de solsa,
Gözüme kanlı bir yaş koydum, dönmem.

Gelsin felek vursun sitem okunu,
Erenler bağında bittim, dönmem.
Silerim ruhumdan dünya kokunu,
Bir gerçek ikrara yettim, dönmem.

​Kimi taş savurur, kimi dil eyler,
Kimi bu sevdamı bir masal eyler,
Hükmü veren varsın, dar ağacı eyler,
Canımı meydana attım, dönmem.

​Gönlümün Kâbesi bellidir artık,
Gözümün perdesi hallidir artık,
Bu yollar çakıllı, bellidir artık,
Aşkın şerbetini tattım, dönmem.

​Geceyi kuşatmış yedi başlı dev,
İster kuyuya at, ister nâra sev,
Yürekte tüterken o mukaddes ev,
Ben nefsi ateşe sattım, dönmem.

​Arkasız yiğidin dert olur ahı,
Sırtımda taşıdım bunca günahı,
Beklerim şafakta doğan o şahı,
Zulmetin içinde battım, dönmem.

​Varsın köpekler üresin ardımdan,
Vazgeçer mi kartal kendi yurdundan?
Haber gelsin diye gönül otağından,
Bin yılın yasını tuttum, dönmem.

​Sözüm senettir, özüm dardadır,
Bu yangın kalbimin tek baharıdır,
Ölüm ki aşığın öz didarıdır,
Ben bu yola başı koydum, dönmem.

​Şer yağsa göklerden, yer sarsılsa da,
İsmim her duvarda suç yazılsa da,
Mezarım gurbette tek kazılsa da,
Mezarın üstüne taş koydum, dönmem.

​Pusatlandım sabra, kuşandım çile,
Vursunlar kellemden, düşsem de dile,
Yürürüm yalınayak mahşere bile,
Yoluna çatık bir kaş koydum, dönmem.

​Ürüyen sesleri rüzgâr götürür,
Yalanlar adamı yerde bitirir,
Bu dik duruş beni Hak’ka götürür,
Nefsimi zindana kış koydum, dönmem.

​Ruhum Tanrı Dağı'nda özgür,
Aşkın mühür gibi gönlümde tesir,
Geçse de üstümden koca bir asır,
Bu canı uğruna iş koydum, dönmem.

​Şafaklar ağlasın benim ardımdan,
Vazgeçmem bu kutlu, kutsal yurdumdan,
Vazgeçmek ar gelir gönül kurdumdan,
 Yoluna baş koydum, dönmem.

Fatih Mehmet Yiğit