Ansızın Çıkıp Gelsen

​Ansızın çıkıp gelsen...
Eski bir şarkı gibi ince ve tanıdık,
Gözlerinde o hiç eskimeyen çocuk saflığı.
Bakışında bin yıllık kadim bir aydınlık,
Dağıtsa içimdeki şu zifiri karanlığı.

​Ansızın çıkıp gelsen...
Gülüşünde binlerce kuş havalansa yeniden,
Sesin değse sessizliğime, bahar gelse.
Adımlarınla canlansa kuruyan toprak,
Bastığın her yer, her taş dile gelse.

Gel ki; çiçek açsın içimdeki uçsuz bozkırlar,
Sessizliğin prangası bir gülüşünle kırılsın.
Sen gelince sussun artık o hicranlı şarkılar,
Gelişinle bütün dünya sükûnete sarılsın.

​Ansızın çıkıp gelsen...
Apansız bir yağmur gibi gönlüme düşsen,
Seninle dirilse toprak, çiçek açsa her köşe.
Bir güneş gibi karanlıklarıma doğsan,
Gökyüzüm boyansa en sonsuz maviye.

​Ansızın çıkıp gelsen...
Ellerin, sığınılacak en güvenli liman,
Yüzünde ne ayrılık izi, ne gurbet acısı.
Öyle bir gelsen ki, dursa akıp giden zaman,
Bitiverse yüreğimin o dinmez sızısı.

Gel ki; çiçek açsın içimdeki uçsuz bozkırlar,
Sessizliğin prangası bir gülüşünle kırılsın.
Sen gelince sussun artık o hicranlı şarkılar,
Gelişinle bütün dünya sükûnete sarılsın.

​Ansızın çıkıp gelsen...
Gelişinle dökülse üstümden bu ağır hüzün,
Gökyüzü avuçlarıma dolmuş gibi...
Sanki hiç gitmemişsin, sanki hep buradasın,
Dünya, seninle yeniden kurulmuş gibi

Fatih Mehmet Yiğit