KENDİME YABANCI 

Bir sokak lambası gibi titrek içim  
Geceye tutunmuş bir gölgeyim ben  
Adımı unutan şehirde yürürken  
Kendime bile yabancı düşmüşüm ben  
 
Sokaklar bile tanımıyor beni  
Adımlarım yabancı kaldırım taşlarına  
Bir çığlık gibi boğuluyorum  
Kalabalıkların sessizliğinde  

Zaman bile sırtını dönmüş bana  
Takvim yaprakları düşüyor sessizce  
Her biri bir eksiliş, bir unutuluş  
Bir ben kalıyorum, eksik ve yarım  

Ama hâlâ bir kıvılcım var içimde  
Küllerimden doğmak isteyen anka misali 
Bir isyan, bir şiir, bir türkü gibi  
Belki yarın, belki hiç…
 
Bir duvar gibi dikilmiş suskunluk  
Her kelime boğazımda taş gibi  
Konuşsam kırılır dünya belki  
Susarsam ben kırılıyorum gizlice  

Bir pencere aralığında bekliyor umut  
Tozlanmış bir düş gibi  
Bir türkü var içimde, yarım kalmış  
Sözleri eksik, teli kırık  

Gecenin en koyu yerinde  
Bir yıldız düşer içime  
Ve ben hâlâ inanmak istiyorum  
Adil bir sabahın geleceğine

Fatih Mehmet Yiğit