YÜREK DAĞININ İSYANI

Dağ başından duman eksik olmaz,
İnsan başından boran… 
İçimde bir dağ ki, sönmeyen bir volkan,
Hasret rüzgârlarıyla savrulur yamaçlarım.
Eksilmez dumanı, tükenmez kederi,
Yakar özlem yangını, sarmalar sancıları.

Ey dağ! Senin gibi taşıyorum ben de
Bir âşk yükünü, ağır ve kadim.
Sevdanın boranı savurdu saçlarımı,
Hasretin ayazı dondurdu sözlerimi.

Bu isyan dağlara yazılsın taşa!
Bu başkaldırı yıldızlara ulaşsın!
Özlemim, bir çığ gibi aksın aşağı,
Sildiği her iz, bir yeni sevda başlangıcı olsun.

Ve bil ki ey dağ, ben de senin gibi,  
Göğe yükselirken içimde ateş taşırım.  
Her zirve bir yara, her uçurum bir sır,  
Her taşında yankılanır kalbimin çığlığı.  

Ey dağ! Senin sessizliğinde bulurum yankımı,  
Ey şehir! Senin kalabalığında kaybolurum.  
Bir yanım kurt ulumalarıyla geceyi deler,  
Bir yanım gül kokusuyla sabaha erer.  

Fatih Mehmet Yiğit