FATİH MEHMET YİĞİT

  Cehalet, zulüm ve haksızlık; bir ülke için atom bombasından daha güçlü ve yıkıcıdır. Fatih Mehmet Yiğit

YENİ BİR BAŞLANGIÇ (HAYAT ÖRGÜSÜ) Bir nehir geçer ömrün orta yerinden, Çağıltısı dinmez, taşır anıları uzaklara. Dağlar süzülür sisin içinden, Bir sabah tazeliği bırakır yarınlara. ​Yaprak döker ağaç, yenilenir kökten, Toprak kucaklar her düşen çiçeği. Hayat bir nakış gibi işlenir ilmek ilmek, Bulur sabırla en kuytu gerçeği. ​Gözlerini kapat, rüzgârı dinle biraz, Her esinti, aslında bir başlangıç müjdesi. Ne kışın ayazı, ne yazın ateşi, Sadece ruhunun o hiç susmayan sesi. ​Yolun sonu değil, yeni bir başlangıç bu, Her adımda silinir geçmişin derin izi. Zamanın elinde şekillenir bu tutku, Işıkla, yeniden yaratır içimizdeki bizi. ​Gönül terazisi şaşmaz, tartar her heceyi, Karanlıkta bir kandil olur, aydınlatır geceyi. Yıldızlar rehberlik eder yorgun düşlere, Sessizce dokunur hayat, en derin izlere. ​Yıllar bir kervan gibi geçerken eşiğimizden, Ders alırız yaşanan her bir gülüşümüzden. Bazen bir kırık dal olur, bazen açan tomurcuk, Ömür dediğin aslında, kısacık bir avuçluk. ​Korkma yokuşla...

  Dost Yoluna  Derdim derya olup taştı, Bir damla aşk arar gönül. Hak deyüp halka yanaştı, Bu yol, Dost’a varır gönül. Ne sığınak ne bir dağ var, Ne de ufukta güneş doğar. Yük ağırdır, yol uzaktır, Düşe kalka yürür gönül. Nice hicran, nice zulüm, Bir avuç cân ile ölüm. Dost görünür her bir gülüm, Dikeninde sır olur gönül. Gâh uçurur bir nefes rüzgâr, Gâh kor ateş, gâh buz gibi kar. Çekilen her sızıya yâr, Yine de aşkla durur gönül. Bir dem bahar, bir dem viran, Bir dem ağlar, bir dem kanar yaran. Yaralıdır, çileli bu can, Yine de durmaz gönül. Zaman akar, ömür biter, Kervan geçer, kuşlar öter. Gözden düşen perde yiter, Hakikate erer gönül. Gökte yıldız, yerde iz var, Her çağlayan derinde sız var. Görünmez bir el, gizli yüz var, Bütün esrarı sır gönül. Varlık denen şu kör düğüm, Çözülürken her bir büküm. Dost yolunda ömür veren, Kendi özüne döner gönül. Ne söylesem az gelir dile, Derya olur her bir hece. Dostu anan her âh ile, Son nefeste de güler gönül. Dost yoluna baş koyandı...

  ŞAFAK BİZİMDİR ​Gecenin bağrına saplanan bıçak, Sanma ki bu devran hep böyle kalacak! Sokaklar uyandı, harlandı ocak, Bizimle tutuşan bu meydan bizim! ​Saraylar kurdunuz mazlum kanından, Korkuyu beslediniz zulüm od’undan. Geçeriz de elbet bu tatlı candan, Zulme boyun eğmek bize yakışmaz! ​Fabrika dumanı, tarlada çapa, Vatanı sattınız üç beş kuruşa! Zalimin zulmü sığmaz kitaba, Hesabı soracak bu eller bizim! ​Kuşatın her yanı, zincirler vurun, Yoksulun sırtından zevk sefa sürün. Tohumlar yeşerir, biter bu zulüm, Yarınları kuracak o düş bizim! ​Fırtına kopuyor, sessizlik bitti, Mazlumun feryadı göklere yetti. Korkunun eceli kapıya geldi, Yalana set çeken bu diller bizim! ​Zannetme kalacak bu devran size, Çökecek saltanat, geleceksiniz dize! Karanlık yenilir doğan gündüze, Şafağı söktüren bu güneş bizim! ​Kelepçe vursalar inanca, fikre, Boyun eğer mi baş, bozuk düzene? Nehirler misali coşup da selle, Bendleri yıkacak bu taşkın bizim! ​Birleşir yumruklar, meydan dalgalı, Yıkılır elbe...

 Moğolistan Kaya resimlerinde bozkır yaşam ve kültürüne ait görseller (Petroglifler, semboller, tamgalar)