FATİH MEHMET YİĞİT

BİR GARİP ZAMAN  Günler takvim yaprağı gibi kopuyor zamandan, Yorulmuş bir göç katarı geçiyor içimden; Ne kervan kalmış, ne han, Yalnız rüzgârın duvarda bıraktığı o solgun gölge. Biz ki kelimeleri sığdıramazdık avucumuza, Şimdi koca bir yalnızlık büyüyor masanın ortasında. Bir bardak çay soğuyor, Bir türkü yarım kalıyor dağ başlarında, Kimse ses etmiyor. Ne yalanı saklayacak yüzümüz kaldı, Ne gerçeği giyecek gücümüz. Öyle bir yoldayız ki; Ne giden geri dönüyor, Ne de kalan anlıyor derdimizi. Dünya diyorum, kocaman bir yalan tarlası; Biz içinde sessizce, Boyun bükerek büyüyen başaklar gibiyiz. Fatih Mehmet Yiğit 

  YORGUN Toprak çatlar, su çekilir derinden,  Yine bir akşamüstü çöküyor ömrüme.  Ne gökte bulutun gölgesi kaldı,  Ne içimdeki o eski deli neşe. Yürüdüm tozlu yollarından zamanın,  Ne ayak izim kaldı, ne yoldaşım.  Bir türkü tutturmuşum kendi sesime,  Dağlar taştan ağır, ben taştan naçar. Geçti dediğimiz ne varsa geride,  Bir avuç kül, bir eski hatıra.  Kime sorsan "Yolcu" derler adına,  Han yorgun, yolcu yorgun, hancı yorgun. Fatih Mehmet Yiğit 

   BEKLER  ​Zemheri ayazı vursa da tenimize Buz tutmuş nehirler akmayı bekler Karanlık sığmazken artık kinimize Toprak alttan alta bakmayı bekler ​Kuşatılmış yollar, dumanlı dağlar Gözyaşı dökse de viran olan bağlar Zulmün çarkı döner, bir devran ağlar Güneş sönmüş feri yakmayı bekler ​Hani bir kıvılcım çakar ya sinede Hani bir fidan direnir ya bin senede Yürek atar ya en çıkmaz minvalde Hayat, ölümü de yıkmayı bekler Kelimeler dar gelir, susar da diller Umuda uzanır o yorgun eller Dinecek elbet bu coşkun seller Sükût, feryadını çakmayı bekler ​Kilitler pas tutsa, kapansa da kapı Sarsılmaz temelden kutsal bu yapı Yırtılır zulmün o kanlı kitabı Mürekkep, gerçeği yazmayı bekler ​Ne bahar terk eder ne kuşlar küser Bir sabah tersinden rüzgârlar eser Keskin bir ağızla hükmünü keser Adalet, kınından çıkmayı bekler ​Sessizlik sanma ki korku ya da kış Sabırda gizlidir en derin nakış Zirveye varınca o mağrur bakış Zincir, halkasını koparmayı bekler Tarih uyumaz, şahittir taşlar Eğ...

  Bozkırın Türküsü Akşam inerken Bozok yaylasına, Gölgesi uzar dağların, ses kesilir. Ne bir kervan geçer bu yollardan, Ne de bir el uzanır yarama. Zaman ağırlaşır, siner taşa toprağa, Geçmişin hayali düşer bu ıssız ocağa. Bazen bir kaval sesi duyar gibi olurum, Uzaklardan, dumanlı bir obadan; Baksıların nefesiyle sarsılır bu bozkır. Ne gelen var ne giden, Sadece rüzgârın taşıdığı o eski türkü Çarpar kayalara, yankılanır derinden. İnsan doğduğu toprağa benzer derler: Kurşun gibi ağır, dağ gibi yalnız. Ey karanlık sular, ey taştan duvarlar! Söyleyin, bu dert kime kalır benden sonra? Bir türkü tutturmuşuz gurbet elden öte; Gözümüzün yaşı düşer de kimse bilmez. Bir çay doldur, demlensin sessizce zaman, Konuşmasak da olur, gözler anlar hâlden. Duvarda asılı durur eski bir saz: Teli kopmuş, düzeni bozulmuş — tıpkı bu devran. Kimi bir ömür arar yitik sevdasını, Kimi saklar sinesinde en büyük yasını. Biz bu gurbetin elinde Kendi türküsünü söyleyen garip ozanlarız. Bırak, Gece kendi karanl...

Bu gönlüme ferman koyan Sevgidir canım sevgidir Her yaraya derman olan Sevgidir canım sevgidir Yavrusuna can adayan Geceyi gündüze katan Her anayı ana yapan Sevgidir canım sevgidir Her emeğin başı sevgi Dökülen gözyaşı sevgi Her canlının eşi sevgi Sevgidir canım sevgidir Hep merhamet uyandırır Her kötü yoldan caydırır Ferhat’a dağı yardırır Sevgidir canım sevgidir Gönüllerde mekân bulmak Secde edip Hakk’a durmak KUL ŞAHİN der şehit olmak Sevgidir canım sevgidir (Kul Şahin)

Herkesin bir Tanrısı var  Ona yalvarır, ona dert yanar, ona tapar. Herkesin bir göğü var. Ona bakar, onun altında yaşar. Fatih Mehmet Yiğit