Kayıtlar

Resim
  Yaşamaktan ve savaşmaktan korkma. Kurt gibi özgür yaşa, bir savaşçı gibi öl. Fatih Mehmet Yiğit 
Resim
  "Bir adam ne olabileceğini gördüğünde huzuru yoktur." — Epictetus
Resim
  HAZAN Demir dağlar erir de bir gün, gönüldeki buz çözülmez. Ne bir el uzanır karanlıktan, ne de şafak söker beklenen yoldan. Bir ocağın külü kalır geriye, bir de dilden düşmeyen o türkü: "Değme felek, değme..." Yalnızlık, bu toprağın kaderidir; ne gelen olur, ne de halimizi soran. Kökü kurumuş ağacın dalı kırılır, giden geri dönmez, bekleyen yorulur; bir ömür böyle geçer fırtınayla, ne sığınak kalır ne de bir liman. ​Toprak çeker yorgun gövdeyi derine, bir anı kalır eski günlerden geriye; bağrında taşır bu koca coğrafya silinmeyen izleri, sönmeyen koru. Fatih Mehmet Yiğit 
Resim
  "Kuşlar göçten hemen önce acıya ve korkuya benzer bir şey hissederler. Hiçbir şey o hissi hafifletmez, uçuş hariç." — Lorine Niedecker
Resim
Şeref Han'ın Şerefnamesi'nde Oğuz-Türk Köken Bağı ve Kürt Bey İsimlerindeki Türkçe Kökenli Adlar Öz Bu çalışma, 16. yüzyıl Osmanlı-Safevî sınır bölgesinin önemli devlet adamı ve tarihçisi Şeref Han Bitlisî'nin (1543–1603) Şerefname adlı eserinde Kürtlerin kökenine dair sunduğu Oğuz-Türk bağını ve eserde geçen Kürt beylerine ait Türkçe kökenli adları incelemektedir. Şeref Han, eserinde Kürtlerin kökenini Oğuz Han'ın Büğdüz boyuna ve Efrasiyab'a (Alp Er Tonga) bağlamakta; ayrıca Dahhak'ın zulmünden kaçarak dağlara sığınan toplulukların zamanla dillerini ve kültürlerini yitirdiklerini anlatmaktadır. Çalışmada, Şerefname'de yer alan Kürt bey isimlerinin önemli bir bölümünün Türkçe kökenli olduğu (Hezar, Alp, Ergun, Uğur, Turan, Tuğrultekin, Buri, Karakuş, Teymur, Budak, Bayram, Bay Sungur, Saruhan, Karahan, Timurhan, Kılıç, Beyke, Duman, Atak vb.) ortaya konulmakta; bu durumun eserdeki Oğuz-Türk köken teziyle tutarlılığı değerlendirilmektedir. Ayrıca eserdeki bo...
Resim
  YALNIZIZ  Kırık bir aynaya bakar gibi bakıyoruz zamana, Ne yüzümüz eskisi gibi, Ne de içimizdeki o kalabalık sokaklar. Herkes kendi gürültüsünde sağır, Herkes kendi kuytuluğunda yalnız. Birkaç yaprak dökülüyor takvimden, Birkaç hatıra düşüyor omuzlarımıza ağır ağır. Ne yoldan geçenlerin umurundayız, Ne de yoldaş bildiklerimizin. Meğer insan en çok Kendi sesine yabancılaşırmış zamanla. Ne bir çağrı duyan var içeriden, Ne de kapıyı çalmaya yüzü olan. Öylece duruyoruz işte; Yarım kalmış bir türkünün En dertli yerinde takılıp kalmış gibi. Fatih Mehmet Yiğit 
Resim
BİR GARİP ZAMAN  Günler takvim yaprağı gibi kopuyor zamandan, Yorulmuş bir göç katarı geçiyor içimden; Ne kervan kalmış, ne han, Yalnız rüzgârın duvarda bıraktığı o solgun gölge. Biz ki kelimeleri sığdıramazdık avucumuza, Şimdi koca bir yalnızlık büyüyor masanın ortasında. Bir bardak çay soğuyor, Bir türkü yarım kalıyor dağ başlarında, Kimse ses etmiyor. Ne yalanı saklayacak yüzümüz kaldı, Ne gerçeği giyecek gücümüz. Öyle bir yoldayız ki; Ne giden geri dönüyor, Ne de kalan anlıyor derdimizi. Dünya diyorum, kocaman bir yalan tarlası; Biz içinde sessizce, Boyun bükerek büyüyen başaklar gibiyiz. Fatih Mehmet Yiğit