FATİH MEHMET YİĞİT

  "Kuşlar göçten hemen önce acıya ve korkuya benzer bir şey hissederler. Hiçbir şey o hissi hafifletmez, uçuş hariç." — Lorine Niedecker

Şeref Han'ın Şerefnamesi'nde Oğuz-Türk Köken Bağı ve Kürt Bey İsimlerindeki Türkçe Kökenli Adlar Öz Bu çalışma, 16. yüzyıl Osmanlı-Safevî sınır bölgesinin önemli devlet adamı ve tarihçisi Şeref Han Bitlisî'nin (1543–1603) Şerefname adlı eserinde Kürtlerin kökenine dair sunduğu Oğuz-Türk bağını ve eserde geçen Kürt beylerine ait Türkçe kökenli adları incelemektedir. Şeref Han, eserinde Kürtlerin kökenini Oğuz Han'ın Büğdüz boyuna ve Efrasiyab'a (Alp Er Tonga) bağlamakta; ayrıca Dahhak'ın zulmünden kaçarak dağlara sığınan toplulukların zamanla dillerini ve kültürlerini yitirdiklerini anlatmaktadır. Çalışmada, Şerefname'de yer alan Kürt bey isimlerinin önemli bir bölümünün Türkçe kökenli olduğu (Hezar, Alp, Ergun, Uğur, Turan, Tuğrultekin, Buri, Karakuş, Teymur, Budak, Bayram, Bay Sungur, Saruhan, Karahan, Timurhan, Kılıç, Beyke, Duman, Atak vb.) ortaya konulmakta; bu durumun eserdeki Oğuz-Türk köken teziyle tutarlılığı değerlendirilmektedir. Ayrıca eserdeki bo...

  YALNIZIZ  Kırık bir aynaya bakar gibi bakıyoruz zamana, Ne yüzümüz eskisi gibi, Ne de içimizdeki o kalabalık sokaklar. Herkes kendi gürültüsünde sağır, Herkes kendi kuytuluğunda yalnız. Birkaç yaprak dökülüyor takvimden, Birkaç hatıra düşüyor omuzlarımıza ağır ağır. Ne yoldan geçenlerin umurundayız, Ne de yoldaş bildiklerimizin. Meğer insan en çok Kendi sesine yabancılaşırmış zamanla. Ne bir çağrı duyan var içeriden, Ne de kapıyı çalmaya yüzü olan. Öylece duruyoruz işte; Yarım kalmış bir türkünün En dertli yerinde takılıp kalmış gibi. Fatih Mehmet Yiğit 

BİR GARİP ZAMAN  Günler takvim yaprağı gibi kopuyor zamandan, Yorulmuş bir göç katarı geçiyor içimden; Ne kervan kalmış, ne han, Yalnız rüzgârın duvarda bıraktığı o solgun gölge. Biz ki kelimeleri sığdıramazdık avucumuza, Şimdi koca bir yalnızlık büyüyor masanın ortasında. Bir bardak çay soğuyor, Bir türkü yarım kalıyor dağ başlarında, Kimse ses etmiyor. Ne yalanı saklayacak yüzümüz kaldı, Ne gerçeği giyecek gücümüz. Öyle bir yoldayız ki; Ne giden geri dönüyor, Ne de kalan anlıyor derdimizi. Dünya diyorum, kocaman bir yalan tarlası; Biz içinde sessizce, Boyun bükerek büyüyen başaklar gibiyiz. Fatih Mehmet Yiğit 

  YORGUN Toprak çatlar, su çekilir derinden,  Yine bir akşamüstü çöküyor ömrüme.  Ne gökte bulutun gölgesi kaldı,  Ne içimdeki o eski deli neşe. Yürüdüm tozlu yollarından zamanın,  Ne ayak izim kaldı, ne yoldaşım.  Bir türkü tutturmuşum kendi sesime,  Dağlar taştan ağır, ben taştan naçar. Geçti dediğimiz ne varsa geride,  Bir avuç kül, bir eski hatıra.  Kime sorsan "Yolcu" derler adına,  Han yorgun, yolcu yorgun, hancı yorgun. Fatih Mehmet Yiğit 

   BEKLER  ​Zemheri ayazı vursa da tenimize Buz tutmuş nehirler akmayı bekler Karanlık sığmazken artık kinimize Toprak alttan alta bakmayı bekler ​Kuşatılmış yollar, dumanlı dağlar Gözyaşı dökse de viran olan bağlar Zulmün çarkı döner, bir devran ağlar Güneş sönmüş feri yakmayı bekler ​Hani bir kıvılcım çakar ya sinede Hani bir fidan direnir ya bin senede Yürek atar ya en çıkmaz minvalde Hayat, ölümü de yıkmayı bekler Kelimeler dar gelir, susar da diller Umuda uzanır o yorgun eller Dinecek elbet bu coşkun seller Sükût, feryadını çakmayı bekler ​Kilitler pas tutsa, kapansa da kapı Sarsılmaz temelden kutsal bu yapı Yırtılır zulmün o kanlı kitabı Mürekkep, gerçeği yazmayı bekler ​Ne bahar terk eder ne kuşlar küser Bir sabah tersinden rüzgârlar eser Keskin bir ağızla hükmünü keser Adalet, kınından çıkmayı bekler ​Sessizlik sanma ki korku ya da kış Sabırda gizlidir en derin nakış Zirveye varınca o mağrur bakış Zincir, halkasını koparmayı bekler Tarih uyumaz, şahittir taşlar Eğ...