SÖZ OLSUN ! Sıkılır yumruklar karanlığın koynunda, bir kıvılcım düşer gecenin en sağır yerine. Göğsümü tutuşturan bu amansız kor, ne eğilir bir rüzgâra ne boyun eğer zamana. Kırılır zincirler içimdeki uğultuyla: bu suskunluk benim değil, bu teslimiyet bana dar! Ama ne zaman bir fırtına kopsa, söner içimde öfkenin harı, düşerim saklı bir sokağın kuytusuna. Alev alev yanan o hınç, yerini bir fısıltıya bırakır usulca. Yüzüme çarpan soğuk rüzgâr, senin kokunu taşır uzak şehirlerden; kamçı gibi vurur yalnızlığımı yüzüme. Neredesin? Hangi rüzgâr dağıttı senin kokunu? Hangi sokak saklıyor adımının o nazlı sesini? Kaç bahar devrildi bu dağların arkasında? Kaç takvim yaprağı çürüdü avuçlarımda? Hasret ki bir hançer gibi saplı göğsümün ortasında; çeksem kanatır, bıraksam çürütür. Adını fısıldarım gecenin en zifir vaktinde, sesim döner, yırta yırta vurur kendi taş duvarlarıma. B...
