Kırık Bir Aynada Umut Bu şehirde her sokak bir yalan, Her gülüşün altında bir hançer saklı. Yüreğimde bir yara, kanar durur, Adaletin terazisi kırık, mizanı yok. Bir sevda büyüttüm, imkansız ve derin, Gözlerin bir vaha, ben çölde bir serap. Her nefeste özlemin, her an hasretin, Ayrılık bir gölge, peşimde dolaşan. Bir çığlık var içimde, duyulmayan, Haksızlığa, zulme, kara düzene. Bu nasıl bir düzen, bu nasıl bir kanun? Yoksulun ekmeği, zenginin sofrasında. İsyanım, bir volkan gibi kaynıyor, Başkaldırı, damarlarımda dolaşan kan. Eğilmem, bükülmem, boyun eğmem asla, Bu zulmün karşısında dimdik ayakta. Ve bir umut var, en karanlık gecede, Bir yıldız gibi parlayan, sönmeyen. Direniş, bir tohum gibi toprakta, Filizlenir, yeşerir, bir gün mutlaka. Bu aşk, bu özlem, bu hasret bitmeyecek, Bu isyan, bu direniş asla dinmeyecek. Kırık bir aynada bile parlar güneş, Ve bir gün, elbet, adalet tecelli edecek. Fatih Mehmet Yiğit
